Onze eerste stappen op een berg / Lofer 05-09-2013

Gisterenavond had ik nog heerlijk een laatste wandeling van een uurtje met Rayo gemaakt. Ik had zelfs een trui aangedaan, want einde dag koelt het hier zeker maar geleidelijk af. Verder ken ik de buurt hier natuurlijk nog niet helemaal,, maar ik ben niet zo bang om te verdwalen. Als je geen plan hebt dan verdwaal je ook niet haha. Ik volgde dus mijn gevoel, en indien er een bordje was kon ik een keuze maken.

IMG_0016

Eenmaal weer thuis na een dag vol indrukken, was een douche dan ook erg ontspannend. Ik heb een tv op mijn kamer, dus dacht ik ga maar eens de ”O zo mooie Duits talige tv” aanzetten *kuch*. En kennelijk was dat heel slaap verwekkend want ik viel om 21:10 al inslaap, en dat is MAANDEN GELEDEN! Ik had maar liefst 10/5 uur geslapen en in de nacht wel 5x even wakker geworden. Maar alsnog een nieuw bedrecord. En dan keek ik of Rayo nog naast mij lag en hoe laat het was. En 1x vond ik het zo stil dat ik de achterdeur op een kier had gezet zodat ik het: Stromend wilde natuurwater kon horen. Dat gaf mij rust en vertrouwen. Rond half 8 werd Rayo ook wakker en ik had weer enorm zin in de dag. Ik deed de deur open en voelde dat het fris was. Perfecte temperatuur om een lekkere wandeling met Rayo te maken. Rayo is net zoals ik niet zo fan van eten, dus ik was wel blij dat hij bij opstaan als snel naar zijn voer en drinkbak liep om daar wat van te eten. Want mijn wandelingen lopen vaak uit. En op een lege maag (in de bergen) lopen resulteert zich op een brakende Rayo.

Ik was van plan om maar 1 uurtje te lopen, om even te wennen en te verkennen. Deze wandeling liep uiteraard uit. Ook vandaag keek ik weer vol verbazing van wat de natuur ons te bieden had. We liepen langs het: Wild stromende natuurwater. Het is er zo prachtig!

Oostenrijk 2013-004

Op 1 stuk konden we (wat eigenlijk wel gevaarlijk was) naar beneden. Ik deed Rayo los om te kijken hoe hij reageerde. Nou hij veranderde in een: stuiterend, springend, enthousiaste hond. En daar kon ik even geen genoegen meenemen, er scheen ook een stuk drijfzand te liggen. En daarbij werd het water snel diep. Dus ik had meneer na zijn dolle moment maar veilig aangelijnd. Ik had weer mooie foto’s gemaakt en ging weer door. Toen zag ik een bordje: Betreden op eigen risico staan. Zo’n bordje wekt nieuwsgierigheid bij mij op. Heel lang was er geen enkel gevaar, op mooie bergen en groene weides na te zien. De weg van het: stromende wilde natuurwater was de ”rode draad” van de wandeling.

Uiteindelijk kwamen we op stukken waar Rayo zelfs veilig(er) pootje kon baden. Hij vond het maar al te leuk en hij kon gelijk drinken. Daar tipt zo’n aqua waterfles uit de supermarkt niet aan hoor haha. Als het aan hem lag wilde hij zeker gaan zwemmen.

Oostenrijk 2013-002

Echter is de stroming daar veel te sterk voor, dus met de riem aangelijnd kon hij alsnog wat verder het water in. Het was nog vrij koud aangezien de zon nog niet op zijn warmst was, dus ik ben nog niet een diehard geweest om ook pootje te baden. Gelukkig kan Rayo op commando schudden. Dus het was een ”Ik word niet nat” water moment.

Ik keek voor het eerst even omhoog om te zien of het mogelijk was om daar echt omhoog te gaan. Want steil was het zeker. En ja het kon, eindelijk onze eerst ECHTE KLIM stappen. Het verbaasde mij met hoeveel zelfvertrouwen Rayo, met volle kracht omhoog liep. Ik heb ondanks mijn astma een hele goede conditie en ik verbaasde mij ook een beetje ondanks mijn gezondheid en weinig voedselinname dat ik ook omhoog kwam zonder dizzy etc. te worden. Ik gaf Rayo een paar keer het commando: Go go go. Dan trok hij mij een beetje met zijn kracht voort, ideaal kan ik je zeggen haha. We klommen steeds hoger en hoger. En van een echt lopers pad was niet te spreken. En zowel dan was het een pad met veel losse en brokkelende stenen. It was a challange and we succeed it! Op een gegeven moment deed ik Rayo los, want ik wilde niet dat er iets gebeurde en hij door de riem verstrengeld zou raken.

Oostenrijk 2013-005

Hij kreeg commando: Vrij, en weg was hij. Ik maakte mij totaal niet druk, want die macho die heeft toch een kracht in zijn lijf. Hoe schuin het ook was het leek echt alsof hij iedere dag op een berg liep. Na 1 minuut geen Rayo meer te horen en te zien begon ik wel even te denken; was dit slim, maar als ik hem dan riep dan zag ik tussen het groene gras en stenen een koppie, met de blik: Riep jij mij nou? Kom je nog of hoe zit dat. Maar hij kwam dan met een tong tot aan de grond en een grijns tot in China weer aangehuppeld en dan wachten hij tot ik er was of hem weer commando: Vrij gaf.

Ik ging er maar eens bij zitten. Heel comfi was het niet want het was vrij schuin. Met een hijgende Rayo naast mij voelde ik dat er weer tranen kwamen. Ik kreeg weer het: Geluksgevoel. Dit keer liet ik de tranen wel zijn beloops gaan. En die voelde super goed!

Ik had weer fijne gedachtes en uitspraken ”Rayo, eindelijk ben ik op een plek met jou in de natuur zonder wie dan ook, en heb ik een schitterend uitzicht. En jij hebt ineens een verborgen wandel/klim talent erbij.” Het uitzicht was echt een WAUW factor. Het was zo mooi, ik had er echt van genoten. Weer een mooi moment om niet te vergeten.

IMG_0027

En dan moet je dus ook weer naar beneden. Ik ben heel blij met deze wandelschoenen. Ze hebben een hele goede zool die veel grip bied en dat is zeker nodig met de los liggende stenen. En wat is die hond slim, normaliter loopt Rayo voorop, maar dit keer liep hij heel slim achter mij. Het was namelijk niet zo dat hij er niet langs kon. Dus ik vond het typisch en keek eens even achterom. En wat doet meneer? Hij volgde precies de stappen die ik zetten , schitterend! Als hij een beter pad vond haalde hij mij weer in en dan volgde ik zijn stappen. Af en toe stond hij stil en keek hij of ik er ook aankwam. Als het een mens was had ik het echt als een zorgelijke blik en houding ingevuld. Als ik er was liep hij weer lekker door. En zo wisselde wij elkaar af. Het was een bijzonder moment. Want je vertrouwd gewoon echt op elkaar in het onbekende wilde. De vertrouwensband tussen mens en dier is prachtig! En ik vind het super om tussen ons nog steeds groei hier in te zien. Ben heel blij met Rayo.

IMG_0088

Eenmaal 2/5 uur verder waren we weer thuis. En ik zat lekker genietend op een ander terrasje voor mijn huis. Dit keer lekker in de schaduw. Rayo uit voorzorg (want er lopen hier ook katten rond, waar hij het liefst leuk mee wilt spelen) aangelijnd op een plek waar hij kon kiezen uit schaduw en zon. De eigenares kwam nog even.
Het is echt een lief vrouwtje. Ik kan een beetje Duits dus communicatie is mogelijk. Ze begon gelijk over Rayo en benoemde dat ik gebruik van de dekens uit het huisje mocht maken. En dat ik die dan maar op de grond moest leggen, want dat zou Rayo vast fijner vinden, haha heel lief!

Tussen 10 en 11 woordt het hier warm en tussen 11 tot 2 is het op zijn warmst. Maar om dan hier te blijven zitten is ook niet zo’n mijn ding. Dus dan ga ik alleen wandelen, want voor Rayo is het te warm en dat kan levensgevaarlijk worden en zijn. Het is hier niet zo vlak als in Nederland en overdag ga ik anderen kanten op waar minder schaduw is.

DSC_0005

Rayo is gelukkig geen blaffer en past zich goed aan, dus ik kan altijd met een gerust hart (even) weg gaan. Hij ligt graag in een streepje zonlicht of ploft op zijn deken wat op het bed ligt. Hoewel het zeker niet mijn voorkeur is hem thuis te laten. Ik heb hem graag bij mij, want het is nog gezellig ook! Maar soms kan het even niet anders.

groente

Er zijn 3 supermarkten hier in de buurt, dus genoeg keuze. Nou heb ik aan verse groentes en fruit meer dan genoeg. Maar de Oostenrijkers zijn niet zo van de groentes, maar meer van de 2x daagse warme maaltijden. En dan vaak deeg en dat soort hartige happen. Wat wel hier zo is, is dat het eten hier veel duurder is dan in Nederland. Dit omdat er veel minder inwoners zijn, in dit dorp van Lofer zijn er maar 2000 inwoners en supermarkten moeten natuurlijk wel wat omzet maken. Maar zolang ik mijn voeding kan halen die ik wil ben ik tevreden.

In de middag nam ik even een rust moment. Ik hoef zozeer nog niet zo moe te zijn dat ik moet slapen, maar even op bed liggen en een muziekje op is ook wel fijn. Ik had alweer 3+ uur plus gewandeld. Dus na een licht slaapje van 1/5 uur vond ik het wel weer mooi geweest en wilde ik weer gaan wandelen. Maar eerst even afgestemd met Esther wat wij zouden gaan doen. En die kwam met het idee om uit eten te gaan, en voordat ik in paniek schoot kwam ze al met de geruststellende teksten ”En je kan zelf kiezen wat je wilt eten en honden zijn daar ook welkom” Heel fijn mensen die snel praten haha.

Esther die eigenlijk bang voor grotere honden is en niet heel veel met honden heeft, is wel gevallen voor Rayo zijn charmes. De uitspraak ”Dit is niet goed hoor, ik die honden leuk gaat vinden” is ook al gevallen haha. Rayo is hoog gevoelig en als iemand hem niet accepteert of zijn aanwezig ondanks welke reden dan ook niet moet, dan zal die geen dat ook merken. Maar Esther gaat goed en lief met hem om en vindt zijn aanwezigheid prima. Zij had hem voor het laatst met ongeveer 9 maanden gezien, dus dat is ook al een tijd terug

tumblr_inline_mt0nhzQWD11qz4rgp (1)

(Rayo rond de 9 maanden @ Station, waar ik Esther had leren kennen)

We hadden een super gezellige avond gehad! We hadden echt uren gepraat en gelachen. Vrijwel geen moment van stilte. En de goede gesprekken waren fijn. Soms een stukje naar je verleden kijken en zien waar je nu gekomen bent is weleens goed.

jj

Rayo was er uiteraard ook. Zijn aanwezigheid merk je soms niet eens op. Hij is zo braaf en stil en schooit niet. Je geeft hem af en toe een aai en een bak water en hij doet zijn ding. Soms voel je ineens een zwaar hoofd op je knie en dan werpt hij een lieve onschuldige blik toe, en dan gaat die weer liggen. Rayo was ondertussen een kijk attractie geworden, snap ik haha.

vv

Eenmaal op het punt van de bestelling, was het fijn dat het menu kaart aangepast kon worden. Dus ik had vegatables op en een zelf samengestelde salade. Het eten was lekker en mijn buikje was weer rond en gevuld.

Het werd al wat later en fris, dus we verkasten naar binnen om nog gezellig na te tafelen en uit te buiken. Ik leek wel 4 maanden zwanger zeg. Ach, ik kon er met Esther wel om lachen en grapjes over maken. En om dieper in detail te treden, er werd een kaarsje aangestoken. Nou dat was echt de klap op de vuurpijl hoor, zo romantisch haha.

ss

Einde avond waren wij nog de enige die er nog zaten en druk in gesprek waren. En als beloning mocht Rayo lekker naast mij op het zachte liggen. En dan krult die zich heerlijk op. Ik kan er erg van genieten als Rayo in zijn element is. Is hij dat niet, ben ik dat ook niet. Na de zeer geslaagde avond was het super mooi om de heldere sterrenhemel te zien. Dus arm in arm loop je als 2 vriendinnen naar huis toe. Dat had Esther natuurlijk allemaal zo romantisch geregeld he *knipoog*. Al met al heb ik enorm genoten. Ik kijk alweer uit naar morgen, want dan staat ons eerste echte berg/klim tocht met uitgestippelde route op de planning.

Advertenties

Over mividaconmimanada

I have a very innovative, sportive, lovable life with my dogs Rayo (7 years) and Vida (4 years)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s