Weer een mooie dag / Lofer 06-09-2013

Gisterenavond werd gisterennacht. De slaap kwam laat en ik bleef zelf bewust langer op, omdat ik lekker bezig was met het type aan mijn blog en nog nagenoot van de leuke avond. Ik had maar 2/5 uur geslapen en naar gedroomd. En gek genoeg was ik daarna gevoelsmatig zo bij kennis en wakker, dat ik mij gelijk ongelukkig en naar voelde. Het kwam overeen met de gesprekken die ik de avond daarvoor met Esther had besproken. Een stukje over mijn verleden. Dus mezelf een paar keer gedwongen mij te focussen op het: Wild stromende natuurwater geluid en te denken wat ik daar fijn aan vond. Dit werkte en ik kon daardoor een anderen mindset toepassen en alsnog even slapen.

SAM_0848

Eenmaal wakker kon ik aan Rayo zien dat hij nog niet op wilde opstaan. Dit laat die dan ook echt op zijn Rayo’s weten. Hij keek mij letterlijk met ogen op half 6 aan en begon uitgebreid te gapen en maakten kreun geluidjes en daarna maakte hij zich weer lekker klein en snurkte lekker door haha. Ach, je moet als hond zijnde ook zeker laten weten waar je behoefte aan hebt.

SAM_0856

Ik besloot mijn tas alvast in te pakken en mezelf klaar te maken. Ik heb standaard Rayo zijn hondenpaspoort mee. Hier staan natuurlijk al zijn medische gegevens in, dus mocht er wat gebeuren dan kan ik natuurlijk Esther bellen en dan het één en ander regelen. En natuurlijk ook als er iets met mezelf zou gebeuren. Ook heb ik een EHBO tasje voor Rayo bij mij, hier zitten: 2 zout vloeistof flesjes, verband, 2 branddekens, schaar, pleisters en tekentangen en een potje rescue sudocreme in. En deze keer wel 2li waterflessen, want we gingen nu echt de bergen in en ik wist niet of er ergens te drinken zou zijn. Ik kon ook een opvouwbare drinkbak meenemen, maar ik wilde niet het risico nemen dat het te warm zou worden, waardoor het zou uitzetten en gaatjes in zouden komen. Dus maar een stevige waterbak meegenomen. Want drinken is prioriteit 1, en zeker met dit soort wandelingen. En natuurlijk mijn fotocamera en Rayo zijn riem en (uit voorzorg) muilkorf. Rond 8 uur ging ik met hem wandelen. Ik had er weer veel zin in. Want deze bergtocht kon uitlopen tot 3 uur heen en 3 uur terug. Maar ik had voor de eerste keer voor 1/5-2 uur heen en terug gekozen.

Ik zal mij wandeling eens omschrijven. Innoverend was die wel! We waren dus klaar voor vertrek, en als Rayo in zijn hum is dan loopt die altijd de eerste paar meters als een draperend paard schuin voor mij en ik vind dat altijd een leuk gezicht. Ik merkte eenmaal bij aankomst (het is vanaf ons huis 8 minuten lopen naar het start punt van de bergwandeling) dat mijn negatieve criticus omhoog kwam. Met de gedachten ”Jij kan niet zo hoog lopen. En dat ga je met je ontbijt van 230kcal nooit kunnen” dit had ik na 2x keer mezelf gezegd te hebben knal hard weg gekaatst. Natuurlijk is zo’n wandeling op 2 dun gesneden roggebrood plakjes en 4 Cherrytomaatjes en een klein glaasje met druiven niet voldoende om deze wandeling werkelijk aan te kunnen, maar voor mij is het al heel wat, en dan nog te bedenken dat ik mij daar schuldig over kan voelen. Enfin, eenmaal de eerste stappen te hebben gelopen merkte ik dat het echt steil was. Maar we hadden geen haast en  af en toe stopte ik natuurlijk om foto’s te shooten. Want foto’s op zulke hoogtes maken is niet wat ik dagelijks kan (mee)maken. Dus daar maakte ik gebruik van.

Oostenrijk 2013-006

We gingen in een lekker tempo omhoog. Ik had Rayo op 1 vlak stuk even los gelaten. Zo kreeg hij de mogelijkheid om het op zijn manier even te verkennen. Verder had ik hem heel de wandeling aangelijnd gehad, want ik kon de hoogtes en dieptes niet altijd goed inschatten. En weet wat je hebt, want voor je het weet ben je het kwijt. Na 3 kwartier wandelen en al meters hoog te zijn zag ik dat Rayo dorstig werd. Vanuit dat punt zag ik de eerste stop ver in de verten en ik moest hoe dan ook dat punt bereiken. Mede doordat we veel schaduw hadden van de hoge bomen en Rayo zijn conditie uitstekend is, had hij niet veel last van de warmte. Terwijl het inspanningslevel veel intensiever was en vele malen steiler dan gisteren.

SAM_0937

We liepen lekker door en Rayo had energie voor 3 honden. Als hij een grote stok zag dan was dat even zijn speeltje voor enkele meters. Gelukkig was ik ongedeerd gebleven. Want zijn inschattingsradar van ”Kan ik er langs” staat altijd op 0 haha. Op een gegeven moment merkte ik dat we niet meer op het pad liepen, wat bij deze bergwandeling wel aanwezig was. Dus ik volgde mijn gevoel en kon gelukkig daarna de gondels weer zien. En als je het verschil tussen op en laag kent dan weet je al snel welke kant je op moest haha. Maar voordat ik daar kon zijn moesten we onder prikkeldraad door. Dit is niet een situatie wat ik graag op zoek. Gelukkig kan ik tegen Rayo echt als een mens praten en snapt hij het op zijn manier. Dus ik ging er eerst onderdoor, pas toen ik stabiel stond en hij oogcontact met mij had gemaakt, gaf ik commando: Down, dus half lopend en kruipend ging hij onder het prikkeldraad door. Dan denk je dat te hebben gehad en dan kom je een stromend beekje tegen.

Oostenrijk 2013-008

De stenen waren heel glad. Rayo vond het interessant, maar met dat soort obstakels wil ik eerst voor gaan. Voorzichtig stond ik dus op de stenen en kwam ik aan de overkant. Ik spreek over een kleine 1/5 meter. Ik dacht Rayo die stapt er ook doorheen, maar hij besloot 1/5 meter te springen en dat zonder aanloop. Dat was ook weer een moment van verbazing.

Maar goed we hebben het beide overleefd. En ik ben nog niet klaar hoor, we kwamen op een privé stuk grond. Het uitzicht was echt een plaatje. Eenmaal in de buurt van de gondels was er een hek die vast open kon, maar ik had niet de tijd genomen om uit te zoeken hoe. Dus hup ik er overheen en Rayo weer het zelfde als bij het prikkeldraad. Toen konden we eindelijk lopen, maar we waren nog niet op het pad hoor. Ik kwam de eerste 2 oude wandelaars tegen, met hun tassie en wandelstokken. Dus ik zat uiteindelijk weer goed.

Oostenrijk 2013-009

Achter elke obstakel zit iets moois, en dat was dan weer een heel ander natuurlandschap dan waar ik had gelopen. En weer even een breakmoment. Wij zijn een goed duo, want je zag ook mensen in auto’s en in gondels naar boven gaan. En ik en Rayo deden het lopend. Een schouder klopje voor ons beide. Tja, iemand moet het doen he haha. Eenmaal de eerste etappe te hadden bereikt kwamen we nog koeien tegen. Het had wel wat vond ik. En ook bij wandelingen geldt, de laatste meters zijn het zwaarst. Het was steiler dan steil.. But hey, again we succeed our walk!

SAM_1043

Bij onze eind station checkte ik Rayo lichamelijk even helemaal. Of die geen teken had of venijnige wondjes e.d. Op wat rode voetjes en 2 rode kleine schrammetjes bij zijn 5de teen na, had hij helemaal niets. Je ziet dat Rayo goede eelt voetzooltjes bezit. Dit is omdat hij lange wandelingen gewend is, maar de grond hier is beter voor zijn zooltjes dan alleen het asfalt op Nederlandse bodem. Enfin, ik besloot het voor vandaag bij deze afstand te laten. Wel zat ik nog in een tweestrijd. Zou ik nou in de gondel nog naar boven gaan en dan weer terug. En dan eventueel vanaf dat punt nog lopend naar beneden gaan. Of zal ik de gondel nemen, en waar wij 1:40 uur over hebben gewandeld (wat aan lichamelijke inspanning voelde alsof we er al 02:30 uur op hadden zitten) in 10 minuten naar beneden doen met de gondel. Daarbij had ik dan wel weer een super stoere ervaring met Rayo erbij, en dat kon dan weer op onze OV-lijstje staan en worden doorgestreept haha. Het was een vriendelijke man die Duits sprak maar ook een beetje Engels kon. Dus ik paste mij aan en ging beide spreken. Is ook goed voor mijn talen ontwikkeling haha. Het was mogelijk dat Rayo mee kon (anders was ik natuurlijk ook niet gegaan). Het was 5,50 euro, maar eenmaal te willen betalen kon ik alleen contant betalen. En als ik iets zelden bij mij heb is het losgeld!

SAM_1130

De man was heel vriendelijk en regelde een nieuw kaartje en ik mocht zonder betalen met Rayo naar beneden. Ik vond het super lief! Ik had hem heel duidelijk gemaakt dat ik het enorm waardeerde. Ik weet voor de volgende keer natuurlijk beter. Voor mij was het ook alweer jaren geleden dat ik in een gondel had gezeten. Maar het was niet zo bijzonder als hoe ik dat vroeger vond haha. Maar leuk was het wel weer, en dat met Rayo.

Oostenrijk 2013-010

Aangezien Rayo: Auto’s, trams, treinen, bussen, scooters, boten, vliegtuigen, liften, roltrappen etc. gewend is maakte ik mij er ook niet druk dat hij bang zou zijn voor een gondel. maar het is toch wel een heel ander voertuig dan al de anderen. En op het begin ga je hard naar beneden en dan op een rustig tempo. Mensen vanuit anderen gondels die keken er wel even van op, want Rayo wisselde de grond met de stoeltjes af. Op een gegeven moment was Rayo heel ontspannen en voelde ik (want ik stond) dat hij met heel zijn gewicht op mij leunde. En dat was voor mij een teken dat ik zeker wist dat hij het niet als naar ervaarde. En ik ben denk ik incontinent geworden. Ik bedoel, ik heb van die ongecontroleerde GELUKStranen haha. Ik kreeg ze weer en fijne en positieve gedachtes.

SAM_1128

Enfin, we waren beneden en bij thuiskomst had Rayo kennelijk honger, heel begrijpelijk. Ik had voor mezelf een lekkere fruitsalade gemaakt en was weer bij het huisje gaan zitten en genoot weer van alles om mij heen. Rayo weer aangelijnd gehad en op een gegeven moment kwam die lekker naast mij op het bankje zitten en viel hij in een diepe slaap. En daar kan ik zo van genieten. Na dat rustmoment buiten ben ik zelf weer gaan wandelen. Dit omdat het voor Rayo te warm was. Daarna had ik zelfs een slaapje van 2 uur gehad en na elk slaapje ga ik standaard weer met Rayo wandelen.

SAM_1151

Dit keer koos ik er weer voor de hoogte in te gaan. Dus wij waren weer richting de berg van vanmorgen gewandeld. Alleen sloegen wij nu de andere kant in, en het was een asfaltweg. Na een half uur kwamen we op een hele grote groene bergweide. Echt een plaatje om te zien en natuurlijk om vast te leggen. Rayo heeft de afgelopen dagen wel losgelopen, maar niet in het wilde lukraak kunnen rennen. Toen ik hem los liet was hij in de: Ik rol lekker in het gras stand. Ik ging er ook maar eens bij zitten en genoot van de zon en de omgeving. Er was haast niemand te bekennen, dus Rayo kon lekker zijn gang gaan. Het was een grasveld vol met hele grote klavertjes 3.

Ik heb mijn mobiel altijd bij mij als ik weg van mijn huis ga en zag een gemiste oproep van Esther. We hadden namelijk weer einde dag afgesproken en aangezien ik hoger was dan normaliter (dat maakt niet altijd even veel uit, want bij mijn huis is de verbinding soms ook slecht) was de verbinding niet heel goed. We hadden weer gezellig afgesproken om uit eten te gaan en zouden naar dezelfde plek in de buurt als gisterenavond gaan. Het was wat betreft de voeding voor mij vertrouwd en voor beide dichtbij. En Rayo was er natuurlijk ook welkom. Het was net zoals gisterenavond een hele gezellige en liefdevolle avond.

Oostenrijk 2013-011

Echt waar, als wij samen zijn kunnen wij uren praten. We leren elkaar ook steeds beter kennen. Onze eerste ontmoeting was ook maar ”toevallig” op het station en dat maar voor een half uurtje haha. We hadden die dag al wel gezegd: Misschien zien wij elkaar ooit nog eens. En dat dit contact er zo zou uitkomen had ik nooit gedacht. Dus dat is super leuk aan nieuwe mensen leren kennen. De dag werd begin nacht afgerond, en het was er weer één om te koesteren.

Advertenties

Over mividaconmimanada

I have a very innovative, sportive, lovable life with my dogs Rayo (7 years) and Vida (4 years)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s