Weer een dag voorbij

Het is weer ochtend, zoals dat 365 dagen per jaar is. Maar dan weer 1 heerlijk in de natuur! Gisterenavond was de nare energie in mijn kamer niet meer aanwezig. Dus ik ging vol goede moed om half 11 naar bed om mijn luiken te sluiten. Nou alles behalve dat, ik kon de slaap maar niet vatten. Ik merk dat ik gewoon druk ben in mijn hoofd. Maar ik denk dat dat ook komt omdat de communicatie over en weer er niet is. Dus je kunt met niemand wat delen. In de vorige buitenlandse werk vakanties was ik bij vrijwilligers hondenopvangen of bij vriendinnen die in het buitenland wonen. Dus dan ben je meer onder de mens dan wat ik nu ben. En nu ben ik op een paar hele korte praatjes met mensen die hier ook staan, verder op mezelf gewezen. Ik heb zolang interactie-loos nog nooit meegemaakt, maar ik vind het ook wel goed zodat ik ermee kan leren omgaan. En daarom is bloggen en mijn verhaal op deze manier delen een fijne manier om alsnog mijn hoofd te legen.

Om 10:00 uur vertrokken we weer richting bos. Ik hield Rayo aangelijnd i.v.m. zijn knie en Vida vermaakte zich kostelijk met alle stokken. Ze zocht Rayo wel met regelmaat op, omdat zij graag met hem wilde spelen. Maar alleen redden zij zich ook prima en de dame bleef netjes binnen een straal van 10 meter. Ik zocht deze keer vooral de vlakken stukken op. Alleen fietsers en wandelaars waren daar toegestaan. Nou ik heb geen fietser of mens gezien, ik vind dat echt relaxed.

Vakantie Oignies - Belgie -Frankrijk-007

We waren zo’n 1:45 uur op pad geweest. We liepen rustig aan en ondertussen fotografeerde ik. Het was gelukkig een droge wandeling, maar ondanks dat het geregeld heeft geregend is de temperatuur niet fris. En zoals het gezegde luid: “Hoge bomen vangen veel wind.’’

Ik realiseer mij dat ik alleen vandaag en morgen nog als hele dagen heb. Vrijdag ochtend moet ik het huisje verlaten, en zie ik mijn lieve vader weer. Maar daar denk ik nog niet teveel aan, want op een natuurrijk gebied als hier word ik voorlopig niet meer wakker. Natuurlijk heb je in Nederland ook bossen, maar het is overal zo vlak. En iedereen kent de beste plekken wel, dus het is al snel druk. Hier worden je been en bilspieren echt wel aan het werk gezet en heb je alle rust. Ach, het is allemaal gewoon anders en fijner. Gelukkig heb ik de mogelijkheid om met mijn honden meer van de wereld te zien dan gemiddeld mens doet en kan.

Rond kwart voor 1 ging ik weer naar bed. Als ik niet op vakantie was dan was ik gewoon aan het werk. Maar ik laat nu alle moeheidsmomenten gewoon toe, ik vier tenslotte vakantie en daar hoef ik in principe helemaal niets te doen. Na 2 uur slapen/relaxen ging ik weer met de honden wandelen. Ik ging nu eens aan de weg lopen of weg… er was aanzienlijk weinig verkeer. Maar goed, ik ging de kant van een centrum op. Ik was nieuwsgierig naar wat er nog meer was dan alleen het bos. Ik zag een paar vrijstaande huizen en was weer een beetje onder de mens! Ik hoorde Franse mensen, dus dat versterkte het vakantie gevoel wel meer . Ik zag allerlei boerderij dieren, en ik ben deels in mijn jeugd op een boerderij opgegroeid, dus ik werd er blij van. En het witte paard, dat kan hier foerageren als een gelukkig dier. Een prachtige omgeving was het. En heel even kwam de gedachten ‘’Ik kan hier ook prima mijn hondenopvang in de toekomst opzetten. Er is genoeg natuur en ruimte hier…’’ Dat is al jaren mijn droom en die ga ik hoe dan ook werkelijk maken. Maar voordat ik dat ga realiseren, ga ik nog wat landen af en dat allemaal goed uitzoeken natuurlijk. Maar de gedachten was fijn!

Vakantie Oignies - Belgie -Frankrijk-008

Het was weer gaan regenen, maar ik had een warm sportmutsje op en mijn regen kleding aan. Rayo en Vida had ik weer aan de riem gedaan. Je weet maar nooit of er toch plots een auto aankomt. Het ging ook nog eens rommelen (onweren). Maar de tijd dat ik daar bang voor was is al jaren terug, ook kleine meisjes worden groot ;). Ik liep niet in het bos, dus de kans dat er wat gebeurd is dan wat kleiner. Enfin, er leek maar geen einde aan de weg te komen, ook al werden er bordjes aan gegeven. Na een wandeling van 50 minuten waren we weer thuis.
De combinatie, rust die ik nu toelaat en mezelf van social media en alle afspraken ontzie en de bloedarmoede, maakt dat ik echt heel moe ben. Dat komt ook omdat ik door het drukke leven alles onderdruk. Niet zozeer bewust, maar ik sta er dan gewoon niet bij stil. Lichamelijk voel ik mij niet fit en dan ben ik al snel geneigd wat negatiever te denken. Maar ik leer al doende, dat ik ook daar de positieve dingen tegenover kan zetten.
Het is hier nu 19:05 en het is eindelijk droog. Een zonnestraal komt onze slaapkamer door. En ik doe het raam open en geef Rayo die nieuwsgierig wordt, commando ”op” en heel stoer kijkt hij uit het raam en observeert. Veel valt hier qua levendigheid niet te beleven, maar genoeg geuren die los zijn gekomen door de regen. Het is een mooi plaatje, want het lijkt net alsof je door een schilderij kijkt.

Vakantie Oignies - Belgie -Frankrijk-009

Ik heb om het huisje wat huiselijker te maken, maar een wierrookstokje aangestoken. Ik vind dat erg rustgevend en lekker ruiken. Ondertussen hoor ik de regeldruppels van de bladen op het dak tikken en het heeft wel iets knus.

Ik leef graag (het hoe zweverig ik het ook altijd vind klinken) “in het hier en nu” maar ik zie er ook wel weer naar uit om naar huis te gaan. Niet omdat ik hier niet leuk of mooi vind, maar de luxe die ik thuis heb en het drukke leven is toch wel iets wat ik mis. Onder luxe bedoel ik niet zozeer materialistische dingen. Ik heb hier ook een tv, maar ik ben geen eens een tv kijkster. Maar wat ik bedoel, ik mis meer een fijne vertrouwde plek en mijn liefdevolle vrienden en vriendinnen. En mijn vissen natuurlijk *kuch*. Ik kan heel primitief leven, want in de buitenlandse hondenopvangen kom je haast niets anders tegen, dus dat is het niet. Maar ik sta ik niet graag stil bij mijn eigen gevoel in het dagelijks leven. Ik luister er wel altijd naar, maar om het nou helemaal uit te pluizen, nee daar ben ik niet zo van. Ik ben iemand van “niet klagen, maar dragen.’’ Maar omdat ik hier natuurlijk als persoon zijnde helemaal alleen ben, wordt je hoe dan ook geconfronteerd met jezelf, en juist dit zijn dan momenten dat ik leer en mijn gedachtes de vrije loop kan geven. Willen is een tweede, maar ik laat alles maar even toe. En daarbij “Innerlijk groei, start bij zelfbewustwording.” Die quote komt nu ineens bij mij op. Dat komt omdat ik dankbaar ben voor een ervaring erbij. Ik vind het wel weer genoeg diepgaand getyp. Ik ga er een eind aan breien, en zoals mijn Oma altijd zei: “Morgen weer een nieuwe dag, want geen enkele dag is het zelfde.”

Advertenties

Over mividaconmimanada

I have a very innovative, sportive, lovable life with my dogs Rayo (7 years) and Vida (4 years)
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s